"όλη η ζωή .. μικροί ταξιδεμοί.. κάθε σου βήμα ..κάθε σου βλέμμα..

το βιβλίο που θα διαβάσεις.. η μουσική που θα ακούσεις..

οι σκέψεις και τα όνειρα που θα κάνεις..

οι επιλογές και οι αποφάσεις σου..

ακόμα και οι μικρές ή οι μεγάλες σου αναπνοές ..ταξίδι είναι..

ταξιδεύουν το οξυγόνο.. σε κάθε σου κύτταρο..

και η μνήμη.. μνήμη μου.. ένα ταξίδι στο χρόνο..είναι..

απόλαυσε λοιπόν κάθε ταξιδεμό..

και μη σταματάς ποτέ να ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.."

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Νότες.. του μυαλού..



σε λίγο..
θα ξεκινήσει..η αντίστροφη μέτρηση..
το 2014..πλέον..δεν θα είναι χρόνος..
θα είναι αναμνήσεις..

νότες του μυαλού..

όπως..ένα καλό..μουσικό κομμάτι..
..διαχρονικό..
είναι..εκεί..για σένα πάντα..
όποτε χρειάζεσαι να το ακούσεις..
να το νιώσεις..
πατάς το κουμπί...

έτσι και οι αναμνήσεις..
νότες του μυαλού..

άλλοτε μελωδία..
άλλοτε πένθιμο εμβατήριο..
όποτε θες..να αισθανθείς..
πατάς..το κουμπί..

και ξαναζείς..
ξαναχορεύεις..
ξαναερωτεύεσαι..
ξαναπεθαίνεις..
ξαναταξιδεύεις..

ήρθε..η ώρα..
μην αργείς..
σιγά..σιγά..πέτα τα βαρίδια..του νου..
ξεφορτώσου..οτιδήποτε ..περιττό..
κάνε χώρο..
για καινούργιες..αναμνήσεις..

βιάσου..να ξαλαφρώσεις..
σε λίγο..θα ακούσεις..
το χτύπημα στην πόρτα..
άνοιξε..


Ιω

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Αγάπης..ευχές..



χρόνια πολλά..
κεντημένα με αστέρια αγάπης..ζεστασιάς..

συχνά..η αγάπη..κρύβεται..
στα πιο απίθανα μέρη..
μέρη που ούτε θα φανταζόσουν ποτέ..
να την αναζητήσεις..

άλλοτε..στην τσέπη σου..καθώς..βγάζεις..
ένα κέρμα ψυχής..να το αφήσεις στα χέρια 
μιας ύπαρξης λιγότερο.."ευνοημένης"..από σένα..

άλλες φορές..στην κουβερτούλα..του καναπέ..
καθώς χέρια οικεία ..σκεπάζουν τρυφερά..το κορμί σου..
έτσι όπως σε πήρε γλυκά ο ύπνος..

συχνά..στην κουτάλα..που ανακατεύει..
μέσα στην κατσαρόλα..το φαγητό που έφτιαξες..
για να θρέψεις..με αγάπη στόματα δικά σου..

μέσα στα καλώδια του ΟΤΕ...
έτσι πως μελώνει η φωνή στο άκουσμα 
ενός ταπεινού "μου έλειψες"..

στα πατήματα μιας ψιψίνας..που άφησε το χουζούρι της..
για να σε ακολουθήσει κατά πόδας..από δωμάτιο σε δωμάτιο..
απλά και μόνο..για να είναι εκεί..μαζί σου..

μέσα σε μια σχολική σάκα..
αφήνοντας..μια καραμέλα...για να την βρουν δυο παιδικά χέρια
και να αστράψουν τα μάτια από χαρά..

σε ένα χάδι..στο μάγουλο...
βγάζοντας..μια τούφα απ'τα μαλλιά που έπεσε..
στο πρόσωπο..και σε ενοχλεί..

σε αυτόν τον ίλιγγο που νιώθει το στομάχι σου..
κάθε που μαθαίνεις..ότι ένα λατρεμένο σου άτομο..
έχει πληγωθεί..

μα υπάρχουν και οι φορές..
που νιώθεις ότι η αγάπη..σε εγκαταλείπει..
κυρίως όταν παρακολουθείς τα δυο σου παιδιά να μαλώνουν διαρκώς..
να φωνάζουν..να μην ανέχονται το ένα το άλλο..
λες και μισιούνται θανάσιμα..
και εκεί που λες..
πάει...η αγάπη..δεν κατοικεί πια εδώ..
ακούς τον παρακάτω διάλογο..
μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..

- Τι δώρο θα σου φέρει φέτος ο Αϊ-Βασίλης;
(ρωτά η 8χρονη μικρή τον 13χρονο αδελφό της)
- Φέτος..δεν θα μου φέρει..δώρο..έχω μεγαλώσει αρκετά..
(τότε πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του..με μάτια φωτιές..ακούγεται..)
-Μη στεναχωριέσαι..μπορείς να πάρεις το δικό μου..θα το έχουμε μαζί..
μην ανησυχείς..

και..τότε..λες..
ναι..
η αγάπη..δεν έφυγε ποτέ..
απλά..είχε κρυφτεί..στα κλαδιά..του έλατου..
για να παίξει..λιγάκι..
με καρδιές..λέξεις..
και ευχές..


  χρόνια πολλά .. 
χρόνια αγάπης..
όσο και να μας κρύβεται..

εμείς..θα την ψάχνουμε..συνεχώς..

να χαμογελάς..

Ιω



Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

"λικνίζοντας..το άπειρό σου.."





"Ο γύρος της φυλακής"

(μια μικρή επισκόπηση.. του βιβλίου..)

 "... Ο Καβάφης", γράφει η Γιουρσενάρ, "θυμίζει στον ταξιδιώτη του 
ότι δεν θα βγει από τον τόπο της καταγωγής του, ότι όπου κι αν πάει, 
η πόλη του θα τον ακολουθεί. 
Ο άνθρωπος του Μπωντλέρ, όπου και αν πηγαίνει, 
απλώς λικνίζει το άπειρό του 
στις πεπερασμένες θάλασσες ...
όμως ο ίδιος αυτός Μπωντλέρ που τόσο συχνά περιφρονεί το ταξίδι, 
αναγνώρισε τη σχεδόν άλογη επιθυμία που υπολανθάνει 
σε όλους μας...
 μια ανάγκη αποδημίας, μια ζωτική ανάγκη να νιώσει 
ότι βρίσκεται αλλού..
.Αλλά πραγματικοί ταξιδευτές είναι μονάχα εκείνοι που φεύγουν ..
Για να φύγουν- ανάλαφρες καρδιές που μοιάζουν με μπαλόνια... 
Από τη μοίρα τους ποτέ δεν ξεφεύγουν..."
 Όλοι μας ταξιδεύουμε. Το θέμα είναι τι βλέπουμε, τι γυρεύουμε σ ένα ταξίδι 
και τι αποκομίζουμε απ αυτό. 
Λίγα χρόνια πριν από το θάνατό της η Γιουρσενάρ ένιωσε την ανάγκη να ταξιδέψει, 
"να κάνει το γύρο της φυλακής της"...

Μαργκερίτ Γιουρσενάρ* - Ο γύρος της φυλακής

 Η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (φιλολογικό ψευδώνυμο-αναγραμματισμός του επωνύμου της, το πραγματικό της όνομα ήταν Marguerite Ghislaine Cleenewerck de Crayencour) ήταν Γαλλίδα συγγραφέας και ποιήτρια. Μάλιστα ήταν η πρώτη γυναίκα ακαδημαϊκός.(αναγορεύτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1980). Έτρεφε μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό.
Προτεινόμενα έργα της: Φωτιές, 1936, - Τα όνειρα και οι μοίρες, 1938,  - Διηγήματα της Ανατολής, 1938, - Η χαριστική βολή, 1939, -Αδριανού Απομνημονεύματα, 1951,  -Θέατρο Ι και ΙΙ (1971),  -
Η άβυσσος, 1976, - Τί; Η αιωνιότητα, 1988





ταξιδεμός.. 
πάντα θα "φεύγω"..για να βρίσκω χίλιους δύο ..λόγους.. να επιστρέφω..
πάντα.. ως άλλος άνθρωπος..του Μπωντλέρ..
"θα λικνίζω το άπειρό μου..στις πεπερασμένες..θάλασσες..
υποκύπτοντας..σε άλογες επιθυμίες.. και ζωτικές ανάγκες.."
μα..πάντα οι θάλασσες..θα με γυρίζουν..
στην ίδια ακρογιαλιά..
χρόνια τώρα..


να ταξιδεύεις..
να χαμογελάς..
να εύχεσαι..

Ιω



Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Ελευθερία..χρόνια..τώρα..


σκέψεις .. 
επηρεασμένη απ'τη σημερινή γιορτή..

χρόνια πολλά Ελευθέριε..
χρόνια πολλά Ελευθερία....

"Ελευθερία"..
υπάρχει...;
ουσιαστική.. ελευθερία..

ή η ψευδαίσθησή της.. ξεγελά..τόσο υπέροχα..
όσο ακούγεται..η λέξη..;

είσαι ελεύθερος.. 
καθώς..ανοίγεις..το πρωί.. τα μάτια σου..;
 νιώθεις ελεύθερος..
να κάνεις..αυτό που πραγματικά θέλεις..
αυτό που αγαπάς..
αυτό..που λαχταράς..;
είσαι ελεύθερος..να ζήσεις τη ζωή που επέλεξες..;

χα.!.έστω.. να "ψηφίσεις"...αυτούς που επέλεξες..
χωρίς..την απειλή..να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι σου..;
να έχεις.. ΕΣΥ.. την  "ελευθερία" επιλογής..
και όχι  να "παίρνεις πακέτο"..αυτό που άλλοι επέλεξαν για σένα..;

και ..όταν δεν υπάρχει..κάτι να επιλέξεις.. στον κόσμο των τυφλών.;
που πάει..η ελευθερία σου..;
που εξαντλείται..; στον .."μονόφθαλμο"...;

μη βιαστείς να απαντήσεις..
σκέψου..
συλλογίσου..

"όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά"..
είπε ο Ρήγας Φεραίος..
μήπως δεν συλλογιζόμαστε πλέον ελεύθερα..
γι'αυτό.. δεν πάμε καλά..;

μήπως..
η μόνη και ουσιαστική ελευθερία
που μας απέμεινε..
είναι..
σε ποια χωράφια..
θα επιλέξουμε να μπήξουμε..
τους πασσάλους της σκλαβιάς μας..;

Ο Albert Camus έλεγε..
"Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα."

χμμ λες..;
πόσα ψέματα λέμε καθημερινά..;
πόσο παραμυθιάζουμε..
την Αυτού Μεγαλειότης..
τον εαυτό μας..;
πόσα καταπίνουμε..
στο βωμό του ξεβολέματος..;


κλείσε τα πάντα..
καθάρισε το μυαλό σου..
άδειασέ το από τα πάντα..
το μόνο που οφείλεις να κρατήσεις ανοιχτό..
είναι το παράθυρο στη γνώση..
ψάξε..διάβασε.. επιλεξε..
κάνε την αρχή..
ψάχνοντας την αλήθεια..

"η αλήθεια απελευθερώνει.."
ξεκίνα απ'το λάθος...


"Η αλήθεια είναι πάντοτε παράλογος, 
και διά τούτο δεν την λέγουσι ποτέ οι φρόνιμοι και ηλικιωμένοι άνθρωποι, 
αλλά την ομολογούσιν οι μεθυσμένοι, οι τρελλοί, οι άρρωστοι και τα μικρά παιδία."
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,  
(«Οι Έμποροι των Εθνών»)


παιδιά.. να ξαναγίνουμε..δύσκολο..
άρρωστοι...(μακριά από εμάς)..δεν το ευχόμαστε..
μεθυσμένοι.. βλάπτει..στο συκώτι..
μήπως.. να το ρίξουμε λίγο..
στην τρέλα..;

τουλάχιστον ως τρελοί.. 
έχουμε..το ακαταλόγιστο..
να φωνάξουμε ..
"με αρετή και τόλμη"..

Ζήτω.. η ελευθερία..!!
και να το πιστεύουμε..με όλη τη δύναμη..
της ψυχής μας..


Ιω


Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

σταγόνες..



ο ήλιος πρωινό φιλί..σήμερα

οι λέξεις..
απεγνωσμένα..
 ψάχνουν τις ακτίνες του.. να λιαστούν..
να στεγνώσουν..

έβρεχε συνεχόμενα μια εβδομάδα..
σταγόνες.. υγρασίας..

σαν να τα δάκρυα που κρύβουν..
μέσα τους οι δυστυχισμένοι..του κόσμου όλου..

σταγόνες..υπνωτικού..
πέφτοντας.. να βαυκαλίζουν..το πνεύμα..
και να βάζουν για ύπνο..
όλα μου τα "θέλω"..

να ποτίζουν..
τη μελαγχολία..
που κυρίευε..
μέρα τη μέρα..
κάθε..εξαρτημένο κύτταρο..

δε στέγνωνε τίποτα..
ούτε έξω..
ούτε εντός..
ένας πράσινος μανδύας υγρασίας..
σκέπαζε..
ακόμη και τη πιθανότητα..
να φτάσει.. λίγο φως..
στα μέσα μου..

πόσο μου έλειψε ο ήλιος..οι ακτίνες του..
να ζεσταίνουν..το πρόσωπο..

νομίζω..ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς ήλιο..
θα σταματούσα να αναπνέω..
την επόμενη μέρα..

μόνον τα ζεστά..φιλιά  του.. στους ώμους..
θυμίζουν.. στο μυαλό..πως είναι..
να νιώθεις...
ζωντανός..

μόνον αυτά..
σου δίνουν χίλιες αφορμές..
να χτίσεις..
χαμόγελα..
πάνω σε θεμέλια..υγρά..
από σταγόνες..
που παλεύουν..
να στεγνώσουν..

μόνον στο φως..
θα ξόδευα ..το πνεύμα ..μου..
σταγόνες..ήλιου..
να πίνω..
να μεθώ..


να χαζεύω..τόξα ουράνια..
και ξωτικά..να ψάχνουν
θησαυρούς στην άκρη του..
και να κερνώ..
χαμόγελα..


να λιάζεσαι..
να χαμογελάς..
να κερνάς..

Ιω




Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Πρώτου βαθμού..





παρατηρώ τις ανοχές.. στο βλέμμα των ανθρώπων..
μπορώ να κάθομαι να παρατηρώ..με τις ώρες..
βλέμματα και κινήσεις..
τον τρόπο..που ακουμπούν τα δάχτυλα..στα χείλη..
όταν σκέφτονται..
πως..παίζουν με την άτακτη τούφα των μαλλιών..
σε στιγμές αμηχανίας..
πως ψάχνουν απεγνωσμένα..το κινητό τους..
μόλις η σιωπή..πέσει..

παρατηρώ..
την ενοχή..σε ότι πρωτογενές..
την αγωνία.. σε ότι απαιτεί..λίγο παραπάνω χρόνο..
την αποστροφή..σε ότι υπενθυμίζει..
λίγο..
έλλειμμα..εαυτού..

παρατηρώ και αποτυπώνω..
εικόνες..στο μυαλό..
εικόνες.. που γεννούν σκέψεις..
σκέψεις..που ξυπνούν συναισθήματα..
συναισθήματα..
που συχνά.. αμήχανα..και "άστοχα"
χύνονται..στο χαρτί..

πάνω σε ευθείες γραμμές..
 ακροβατούν..εκεί..
μαζί με
λοξές.. ματιές..
με.. λέξεις.. "κασκαντέρ"..

επιλύουμε με άνεση..εξισώσεις...πρώτου βαθμού..
συχνά..ανεχόμαστε συγγένειες.. πρώτου βαθμού..
γιατρεύουμε..εγκαύματα  πρώτου βαθμού..
διαβάζουμε διψασμένα..λεπτομέρειες..για φόνους πρώτου βαθμού..

και μόλις..
χρειαστεί..
να 
αντιμετωπίσουμε..
αισθήματα..πρώτου βαθμού..

παίρνουμε..κάτω απ'τη βάση..

και εγώ..μαζί..
παρέα.. στην ίδια τάξη..
ξανά..

δισεκατομμύρια ανθρώπινες ψυχές..στριφογυρίζουν
καθημερινά..μαζί..πάνω στη γη..
μια ερώτηση κοινή..
μόλις οι ματιές ανταμώσουν..
"Τί κάνεις..;"
ακούς εκεί..."Τι κάνεις..;"

"Κουκιά σπέρνω..τζιτζίκια πεταλώνω..
ασπιρίνες κατρακυλάω...
Υπομονή και εντύπωση"..
απαντούσαν οι λίγο πιο τολμηροί..
αποζητώντας.. προσοχή..

αντί να ρωτήσουμε..
"Πως είσαι..;..Πως αισθάνεσαι..;..Πως νιώθεις..;"

 η απάντηση...
και αυτή...κοινή...κοινότυπη..
αδιάφορη..
τόσο "φτωχή"..
τη ξεστομίζουμε μηχανικά..
και δεν ντρεπόμαστε..που λέμε ψέμματα κατάμουτρα..
"καλά"..

καλά..;
λες αλήθεια..;
ή το λες..να ξεμπερδεύεις...;
να σου αδειάζουν τη γωνιά..;

γιατί δεν τολμάς..
να πεις αυτό που νιώθεις..
να απαντήσεις αλήθεια..βρε αδερφέ..

"Νιώθω.. απέραντη ευτυχία"..
" Αισθάνομαι χάλια"..
"Μισώ θανάσιμα"..
"Πλήττω αφόρητα"..
"Διψώ..να ζήσω"..
"Δεν αντέχω..άλλο"..
"Πιστεύω.. στα θαύματα"..
"Ζηλεύω αφάνταστα"..
"Συνεχίζω να ελπίζω"..
"Πενθώ τραγικά"..
"Αγαπώ παράφορα"..
"Παλεύω με την κατάθλιψη"..
"Νιώθω αδιάφορα"..
"Έπιασα πάτο"..

αν απαντήσεις..διαφορετικά απ'ότι..περιμένουν..
θα δεις τον τρόμο.. στα μάτια τους..
την έκπληξη...

δοκίμασέ το...
θα διασκεδάσεις..αφάνταστα..

ναι..ναι.. ξέρω..ξέρω..
μετράμε τη ζωή μας..
σε δευτερόλεπτα..λεπτά..
βαθμούς..πτυχία..διακρίσεις..
στόχους.. αξιώματα..
μηδενικά..τραπεζικών καταθέσεων..
μήνες...ανεργίας..

και ξεχάσαμε
να τη μετράμε..σε στιγμές..
σε αξίες..
σε ανάσες..
σε συναισθήματα..

ας τολμήσουμε μια νέα μονάδα μέτρησης ζωής..
ας την πούμε..
αισθήματα βαθμού..
κατά προτίμηση..

πρώτου..

λοιπόν..

"Πως αισθάνεσαι σήμερα..;"


να τολμάς..
να μιλάς..
να αισθάνεσαι..

Ιω



Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Δεκέμβρης..χαρτί και καλαμάρι..

Δόξα Δεκέμβρη μήνα - στίχοι Ηλίας Κατσούλης, 
μουσική-ερμηνεία Παντελής Θαλασσινός


ένα ματσάκι..νάρκισσους 
βρήκα..στο μαξιλάρι..
ανοίγοντας  τα μάτια ..
υπέροχους..ποιητικούς..εύοσμους..
με λευκά..και κίτρινα άνθη..
στόλισα τα μαλλιά μου εκείνο το πρωί..

και είχες σταθεί στην πόρτα..
περιμένοντας..
ανυπόμονα σαν παιδί..
να με καλωσορίσεις..
είδες που δεν ξυπνούσα..
και άρχισες να ξεροβήχεις..


καλόκαρδε Δεκέμβρη..
που θα 'ρχόσουν με άδεια χέρια..

με τη στολή σου ολόλευκη..
σαν τα χιονισμένα..μαλλιά σου..
και έναν κατακόκκινο..γιορτινό..σάκο..
φορτωμένο..με χίλια δυο καλούδια..
κρατούσες δυο κόλλες χαρτί..στο χέρι..

-Τί είναι αυτά.;.σε ρωτάω
-Θα δεις..θα δεις.. μου απαντάς "μελωμένα"..
Φέρε μολύβι...μπόλικη αγάπη..
και έλα..στο τραπέζι..να τα πούμε..

Με πιάνεις..απ΄το χέρι..όλα γυρίζουν..
κλείνω τα μάτια..
κρατιέμαι σφιχτά..πάνω σου...

-Μη φοβάσαι..περπάτα..απλώς..

-Μα αυτό..δεν είναι το σπίτι μου..
Αυτή είναι η κουζίνα στο σπίτι που γεννήθηκα..
εκεί..που μεγάλωσα...
Μα τι γίνεται..που είμαστε..;

Το τραπέζι..στρωμένο..γιορτινά.. αχνιστός..καφές...
(καφές...Πέτρα μου, ..όχι κεφτές...:pppp)..
τσάι..και βουτήματα...λογιών λογιών..
όλα νηστίσιμα..πορτοκαλιού..κανέλας..
με ταχίνι..μουστοκούλουρα..
και οι μυρωδιές..να χορεύουν στον αέρα..
παρέα..με χιονονιφάδες.. και χριστουγεννιάτικες μουσικές..
Στο βάθος..μια γυναίκα..στην κουζίνα..
να φτιάχνει.. διάφορα..γλυκίσματα
και μπροστά..στην σόμπα..στο φως απ΄τις φλόγες..
ένα μικρό κοριτσάκι.. να κόβει πολύχρωμα
χαρτόνια..και να φτιάχνει καμπανούλες..αγγελούδια..
χριστουγεννιάτικα δέντρα..και αστέρια..
σε όλα τα χρώματα..
και οι φιγούρες..να ζωντανεύουν στις φλόγες..
τρεμοπαίζοντας..

-Δεν μπορούν να μας δουν..ούτε να μας ακούσουν..
Κάθισε..δίπλα μου..έλα..

Έχω μείνει μαγεμένη να κοιτάω..

-Έρχονται..μέρες γιορτινές..
αυτή..και άλλες τριάντα..
θα σου φέρουνε..θύμισες..και σκέψεις..
θα σου..δώσουν..αλλά..θα σου πάρουν κιόλας...
θα γελάσεις..θα χαρείς..θα κλάψεις..
θα χαρίσεις..θα δωρίσεις..
θα "κλέψεις".. θα στερηθείς..

θα ευχηθείς..στη Βαρβάρα..
στον Σάββα..στον Νικόλα..
στη γατούλα σου..που μέρα σαν και κείνη..τη βρήκες..
..γιορτινό δώρο..και αυτή..
στις 9.. η Αννούλα του χιονιά..
θα κεράσει..γλυκά..
στις 12 του Αγίου Σπυρίδωνα..
θα χαμογελάσεις..κοιτώντας
έξω απ'το παράθυρο..να δεις..
αν μεγάλωσε..ένα σπυρί η μέρα...

του Αγίου Ελευθερίου..15..
σηματοδοτεί..τα μισά της διαδρομής..
θα ανεβάσεις μανίκια..
θα φτιάξεις..κουλουράκια..
να μοσχομυρίσει το σπίτι..
μελομακάρονα και κουραμπιέδες..

στις 24 θα γεμίσεις..τις χούφτες
με καραμέλες..και σοκολατάκια..
να γλυκάνεις..τις παιδικές φωνούλες
που θα λένε τα κάλαντα..
"Τρίγωνα κάλαντα..σκόρπισαν παντού..
κάθε σπίτι μια γωνιά..του μικρού Χριστού.."
Χεέέέιιιιι..φωνάζουν.δυνατά..

Ξημερώματα στην εκκλησία..
όπως..στο παραμύθι..
με τα αρκουδάκια που "ρουφούσες" μικρή..
έξω..νύχτα..
και εκατοντάδες φαναράκια..να φέγγουν..
το δρόμο..σαν την ελπίδα..
σαν την προσμονή στα μάτια των πιστών..
"Άγια Νύχτα..σε προσμένουν.. με χαρά οι χριστιανοί.."
δοξολογίες..ύμνοι αγγέλων..
θα ζητήσεις συγχώρεση..και θα μεταλάβεις..
"σώμα και αίμα"..

θα κάτσεις δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο..
με κλειστά..όλα τα φώτα..
με ένα ποτήρι..κόκκινο κρασί..
και τα λαμπιόνια..θα βάφουν με χρώματα τις σκέψεις σου..

θα στείλεις γράμμα στον Αϊ Βασίλη..
θα φτιάξεις..καρτούλες..
θα τυλίξεις..προσεκτικά..
τα δωράκια για τα αγαπημένα σου πρόσωπα..

θα ξαναπείς τα κάλαντα..
παραμονή Πρωτοχρονιάς..
και το ίδιο βράδυ..
με μοσχοβολιστή βασιλόπιτα..
με επιτραπέζια παιχνίδια..
με γλέντια..και χαρές..
θα μου τραγουδήσεις...
"Γέρε χρόνε..φύγε τώρα..πάει η δική σου η σειρά.."

και έτσι..θα με αποχαιρετήσεις..
με ένα φιλί..και τρεις ευχές στα χείλη..
ζαλισμένη απ'το κρασί..και τον αχό..

-Δεν μου είπες.. όμως..
τι είναι οι δυο κόλλες που κρατάς..;

-Ααα οι δυο κόλλες χαρτί..
η μια γραμμένη...η άλλη άγραφη..

"το καλαμάρι..έγραφε..τη μοίρα του την έλεγε..
και το χαρτί..ομίλει..."

στη μια..είναι γραμμένα..όλα όσα έκανες..τη χρονιά αυτή..
όλα..μικρά.. μεγάλα..φωτεινά..σκοτεινά..
αξίας..ή μηδαμινά..
να τα διαβάσεις..να τα θυμηθείς...ξανά..
να σκεφτείς..
τι σου έδωσε ο γέρος..χρόνος..που σε λίγο..εκπνέει..
έχεις..τη δυνατότητα..να αλλάξεις..
ένα... από αυτά..
αν πραγματικά το θέλεις..
αν το ευχηθείς..από καρδιάς..

Το βράδυ της 31ης Δεκέμβρη..ότι επιλέξεις..
να μην έχει συμβεί..δε θα έχει συμβεί..
αλλά στο μυαλό σου..θα υπάρχει πάντα..
και δεν θα το ξεχάσεις ποτέ..
όσα χρόνια και να περάσουν..

-Πω..πω.. αυτό είναι παράξενο..
αλλοπρόσαλλο..
θέλει..πολλή σκέψη..
ψιθυρίζω..σκυθρωπή..

-Η άλλη κόλλα..είναι λευκή επίτηδες..
για να κάτσεις να τη γεμίσεις..
με όλα όσα θέλεις..
να πραγματοποιήσεις..
τη χρονιά που θα έρθει..
αποφάσεις..ταξιδεμούς..
όνειρα..
μελωδίες..
αφές..

σαν σελίδα...που τη γεμίζεις..με αράδες..έμπνευσης..
έτσι...γέμισε και αυτήν εδώ..
τη χρονιά..που θα ανατείλει..

με έμπνευση..
με πνεύμα..
με αυθεντικότητα..

με πράξεις καλλιγραφίας..
με όμορφες..εικόνες..
με λέξεις..
που θα ακουμπούν..όχι μόνον γραμμές..
αλλά..και ψυχές..

Σηκώνεσαι..και μου απλώνεις το χέρι..
-Έναν τελευταίο χορό.. σε έναν γέρο..χρόνο..;
-Μετά χαράς...
υποκλίνομαι..και βάζω το χέρι στη χούφτα  σου..
Ξαφνικά..έχω γίνει εκείνο..το μικρό κοριτσάκι..της τρίτης δημοτικού..
που έκοβε..πολύχρονα χαρτόνια..
στροβιλίζομαι..ρυθμικά..
τα μαλλιά γεμίζουν..αστερόσκονη..
το μυαλό θύμισες..
τα μάτια..με δάκρυα χαράς..

ο χορός τελειώνει..ανοίγω τα μάτια..
ξαπλωμένη στο κρεββάτι..μου..
δίπλα στο μαξιλάρι μου ένα ματσάκι..νάρκισσοι..
χαμογελώ..


-Καλό μήνα Δεκέμβρη μου!
Σε ευχαριστώ..για τα δώρα..


Καλό Μήνα!

να χαμογελάς..
να ελπίζεις..
να ονειρεύεσαι..

Ιω


Υ.Γ.Αυτόν την μήνα για να είμαστε εντός εποχής καταναλώνουμε:
Μανταρίνια, πορτοκάλια, λεμόνια, μήλα, αχλάδια, καρότα, σπανάκι, λάχανα, κουνουπίδι, σέλινο, ραδίκια, πατάτα φθινοπωρινή, σταφίδες, ξερά σύκα, φουντούκια, αμύγδαλα, κάστανα,
ευχές..κάλαντα..και αγάπη..












Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

η λειψή.. αλυσίδα ..




Η Πόλις

"Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες. "


Κ.Π.Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 




καθώς..το βλέμμα των παιδιών μου
θωρώ.. να αντικρίζουν τα πέλαγα..

στα δικά μου τα μάτια μπροστά...
λειψή..αλυσίδα...
ανθρώπινη εμφανίζεται..

Σωκράτης - Πλάτων - Αριστοτέλης - Μέγας Αλέξανδρος..

Καβάφης -Καζαντζάκης - Σεφέρης - Ελύτης - Βρεττάκος 

Παπανούτσος - Γιανναράς - Καργάκος...

....................

με τους τελευταίους...

τώρα που τους  έχουμε ανάγκη..

να σιωπούν..

Οι μεγαλοφυίες δεν εμφανίζονται απ'το πουθενά..
χρειάζονται..έναν εμπνευσμένο δάσκαλο..

για να γεννηθούν..
για να διδαχθούν..
για να εμπνευσθούν..
για να οραματιστούν
για να τραφούν...

και με τη σειρά..τους..
να θρέψουν και μας..
να μας τραβήξουν...
από ανασφάλειες..
και μετριότητες...

 να θρέψουν τα παιδιά μας..

για να μη..
"ρημάξουν..εδώ.. στην κόχη..τούτη τη μικρή.."


σε μια "Πόλις"..
που φθίνει..
που καταρρέει..

που είστε εμπνευσμένοι..δάσκαλοι..
τώρα που σας χρειαζόμαστε 
όσο ποτέ..άλλοτε..;

αναζητούνται...κρίκοι..
για λειψή..αλυσίδα...


να αναζητάς...
να ελπίζεις..
να εύχεσαι..

Ιω

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Σπίτι..είναι..εκεί που η ιστορία σου..ξεκινά..




τελειώνοντας τη δουλειά..
πριν πάρω το δρόμο της επιστροφής..
περπατούσα στους δρόμους τις Θεσσαλονίκης..
κατέβαινα την Κατούνη
διέσχιζα τα λαδάδικα..
έφτανα παραλία στο λιμάνι..
χάζευα..το υπέροχο ηλιοβασίλεμα..
και ψιθύριζα στον εαυτό μου..

"Αυτήν την πόλη..δεν θα την αφήσω..
για τίποτε στον κόσμο.."

Χα!.. τι μας λες...

λένε πως..όταν εσύ κάνεις σχέδια..
"Το Αφεντικό"...επάνω.. γελάει..

και στην περίπτωσή μου...
ξεκαρδιζόταν..
στέλνοντας..μπόλικες..
ακτίνες φωτός..
να γαργαλήσουν..και εμένα..




έτσι τα έφεραν...η μοίρα..και τα χρόνια..

να γίνω.. και εγώ..
οικονομική μετανάστρια..
εσωτερικού..
πως..λέμε..
"παίρνω το καπελάκι.. μου..
και φεύγω"..;;


έτσι ακριβώς...

παρατηρούσα.. τους ανθρώπους..
χωρίς ησυχία..και ύπνο..
να βυθίζονται..στα προβλήματά τους..
 και..
η κατάθλιψη.. να ελλοχεύει..
να χώνεται στα βάθη..
των ματιών τους..
και από..εκεί..στη ψυχή..

όχι κοπελιά..
όχι εγώ..δε θα σε "παίξω"..
 μαύρα..δεν τα βάφω..
και ας μου πάνε..

άντε τα βάφω μπλε..απ'τις θάλασσες..
και φύγαμε..




λεμόνια..πετούσε ο Θεός.;
εγώ..θα έφτιαχνα.. λεμονάδα..
κρύα..δροσερή..
νησιώτικη..
απ'αυτή που τα λεμόνια..
τα κόβεις απ'τον κήπο σου..
και τα στύβεις..
να μοσχοβολήσει το Σύμπαν..


ήδη μετρούσα 4 μετακομίσεις..στο ενεργητικό μου..
μια ως παιδί.. μια ως έφηβη..
δυο ως ενήλικη..

τραβήξαμε..για τα νησιά..

άλλες δυο.. εκεί..
και βλέπουμε..



το είδα έτσι...το είδα αλλιώς..
τελικά.. μου άρεσε..
κάθε τι που σου δίνεται..είναι ευλογία..
είναι ευκαιρία..
ευκαιρία..για ταξιδεμούς..

δύσκολοι καιροί..ναι

αλλά... νέες ομορφιές..

εξερευνήσεις..σε ήθη..έθιμα...παραδόσεις..μουσικές..
καινούργιοι άνθρωποι..
εικόνες..αρχής..
χρώματα..ανανέωσης..
νέα τοπία..





όνειρο..ζωής να ζήσω σε νησί..
μακρινό ίσως..
αλλά..να ..που τα όνειρα..
αν τα ποθείς αληθινά..
καμιά φορά..βγαίνουν..

-"Πώ, πω..σε λυπάμαι...
πάλι..μετακόμιση..;
λέγανε.."εμψυχωτικά"..οι καλοθελητάδες..

- Ναι ωρέ..γιατί..;;;
εσύ..θα τα κουβαλήσεις.. και κόπτεσαι έτσι..;
..μείνε εσύ.. βιδωμένος..
στον μικρόκοσμό σου..
"στα όρια που σ'έχουν φυλακίσει"
χωρίς..να ξεμυτίζεις..ρούπι..
απ'όσα..έχεις μάθει..
και σε κάνουν να νιώθεις ασφαλής..
και άσε με εμένα..

-Τι..όλα αυτά θα τα πάρεις μαζί σου...;
τι τα θες..δε σου χρειάζονται..
πάρε μόνον τα απαραίτητα..
αφού θα ξαναγυρίσεις...


-Και να ζω..σαν φοιτήτρια..
σε έναν χώρο..που δεν είμαι εγώ...;


μπααα.. όλα θα τα πάρω..
όλα..


όλα όσα αγαπώ..

όλα όσα.. με γεμίζουν..


όλα όσα...μου θυμίζουν...


όλα όσα.. με φυλάνε..


και με προστατεύουν



και ας φύγω..όποτε φύγω..




κάθε σπίτι είναι
ένας ζωντανός οργανισμός..



παίρνει από σένα..
και δίνει σε σένα..


θέλει..αγάπη...
θέλει..μεράκι..

θέλει τη φροντίδα σου..


να το στολίσεις..

να το γεμίσεις..με στιγμές σου..
με σένα..
να το γεμίσεις από σένα..



κι όσο το αγαπάς..


τόσο καλόκαρδο..και ανοιχτόκαρδο..
θα είναι αυτό μαζί σου...



θα σε προσέχει..
στην αγκαλιά του..


θα σου χαρίζει..
όμορφες..εικόνες..


μνήμες..που κάποτε..
θα ξαναζείς..


χαμόγελα..


που θα φωτίζουν το πρόσωπό σου..



να στέκεσαι να το αφουγκράζεσαι..


να νιώθεις..τι χρειάζεται..


αέρα..φως.. ζεστασιά..
θόρυβο..φασαρία..
ζωντάνια..
ηρεμία..


άσε να σου μιλήσει..
το αποπαίρνεις..συνεχώς..


μια το κατηγορείς..ότι είναι μικρό..
και δε χωρά τίποτα..
μια ότι είναι μπελάς..
και σκοτώνεσαι..να το καθαρίσεις...
μια ότι έγινε...φυλακή..
και σε έκλεισε..μέσα..

τι θέλεις.. επιτέλους..;
ξέρεις;;
συνεργάσου μαζί του..

αγάπησέ το...

είτε είναι δώμα..
είτε..ανάκτορο..
είτε..ερείπιο..
είτε..δανεικό..

είναι η φωλιά σου..


το καταφύγιο...
η θαλπωρή..
το κάστρο σου.


το κουκούλι...
που τυλίγει..
με προστασία..
το σώμα...και τη ψυχή σου..

το σπίτι σου.. σου μοιάζει..λένε..




"σπίτι..είναι εκεί..που η ιστορία σου ξεκινά.."

και θα είναι..σπίτι σου...
όσο..έχει..να σου πει..μια ιστορία..

όταν..δε θα'χει πλέον..τίποτε να σου πει..

όταν θα στέκει..βουβό..

θα ξέρεις.. ότι ήρθε ο καιρός..

να ξαναγράψεις...

νέες ιστορίες..

ίσως.. σαν κι αυτές..

για  "τζίντες"..
που δε μένουν σταθερές..
που μετακινούνται συνεχώς..


με φλέβα από τζίντες...
και εγώ..
θα ξαναφτιάχνω..
το σπιτικό μου..
εκεί..
όπου..έχω..μια ιστορία..να πω..


να χαμογελάς..

Ιω


Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

μια..στο εκατομμύριο..

(Δεκαπενταύγουστος στην Όλυμπο Καρπάθου -
 ο κος Αντώνης Ζωγραφίδης στην τσαμπούνα, ο κος Μιχάλης Ζωγραφίδης στη λύρα
και ο κος Μανώλης Φιλιππάκης στις μαντινάδες)


προχωρούσε.. με αυτό τα χαρακτηριστικό του βάδισμα..
το χοροπηδηχτό..σαν να πετούσε..
..αέρας..
αυτό θυμάμαι..πρώτο..
όλα βιαστικά πάνω του..
να μην τα πιάνει ο χρόνος..
να μην μπορεί να αγγίξει τίποτε.. 

τη μοναδικότητα..
το ταλέντο..

απ'τις πρώτες γνωριμίες μας..
στη λατρεμένη Κάρπαθο..
ένας ακόμη λόγος..
να αγαπήσεις σαν δικό σου ..
αυτό το νησί..

τα μάτια του αστράφτανε φωτιές..
σου μιλούσε και μπορούσες να δεις
τις συνάψεις των νευρώνων.. 
να κεραυνοβολούν τις λέξεις..και τις παύσεις..
αρχιτέκτων, αγιογράφος, μουσικός,
κατασκευαστής παραδοσιακών μουσικών οργάνων, 
μαντιναδόρος άφταστος και γλεντζές..περίτρανος..
γνήσιο τέκνον Ολύμπου γέννας..

όταν πρωτογνώριζε κάποιον..
τη χειραψία..ακολουθούσε πάντα η ίδια ερώτηση..
"Από που είσαι..;"
και όταν έπαιρνε την απάντηση..
έκανε τους συνειρμούς στο μυαλό του..
και κατέληγε..στο συμπέρασμά του..
"Μάλιστα.. εκεί έχετε κέδρο..τέλεια..
αν βρεις ένα κομμάτι 1,00 x 1,00
θα μου το στείλεις..;"
άλλοτε αναζητούσε..καρυδιά..μουρνιά..
ασφένδαμο..

σου μιλούσε με στίχους του Καβάφη..
με ρήσεις αρχαίων..
σε συμπόσια..μαγικά..

τα λεπτά..της ώρας..εξαφανιζόταν..
με το που άνοιγε..το στόμα του..
και εσύ..παρακαλούσες..
να' χες..άλλες δυο - τρεις ζωές..
να μάθεις.. κι άλλα..
ιστορίες απ'την Όλυμπο..
περιγραφές.. από εποχές..
που έχουν χαθεί..
πως διένυε καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα
για να πάει σχολειό στο Απέρι..
πως γλεντούσαν παλιά..
ιστορίες από την Οξφόρδη..
που δίδασκε η γυναίκα του..
καθηγήτρια ανθρωπολογίας και ζωγράφος..
λόγια περηφάνιας για τον υιό..
που πέτυχε στην Αγγλία..
(είναι ο Γιάννης Φιλιππάκης 
του δημοφιλούς..ελπιδοφόρου..
 αγγλικού συγκροτήματος..
FOALS..)

παρέα συνήθως..με τον κο Μιχάλη
αχτύπητο δίδυμο..
αντίδοτο σε καιρούς μίζερους..
στις παρέες.. στα πανηγύρια..
έπαιζε μουσική..χόρευε μπροστά στον κάβο..
και αν δε σε παρέσερνε το χιόνι του χρόνου στα μαλλιά του..
θα έβαζες στοίχημα..
πως ήταν συνομήλικος..
πως έκανε συμφωνία μαγική..με τους καιρούς που περνούσαν..

ένας παντοτινός φίλος 
άνθρωπος..αλλιώτικος..
γεμάτος..

και κάθε που θα έρχεται στο μυαλό μου
θα μου θυμίζει..

πως μια.. στο εκατομμύριο..

βγαίνουν κάτι πλάσματα .. στον κόσμο τούτο..
μοναδικά..
με όλα τα ταλέντα και τα κάλλη που θα μπορούσε
να στολίσει ο Θεός..
όχι..γιατί τον πέτυχαν σε τρελά κέφια..
αλλά γιατί είχαν τη δύναμη τη γενναιότητα και την τόλμη
να διεκδικήσουν..
τα πάντα τους..
μέχρι τελευταίας... ρανίδας... ύπαρξης..


καλή σου ώρα εκεί στο νησί της Καρπάθου..κύριε Μανώλη..
έχεις πάντα την αγάπη και την εκτίμησή μας..

Χαίρε,

Ιω



Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Νοέμβρης μήνας..








με τοπάζι και χρυσάνθεμα..
βγαίνω να σε πάρω απ΄το χέρι..
ευεπίφορα..με οδηγείς..

"30 μέρες".. - μου ψιθυρίζεις.. - 
"έχεις να μου δώσεις..30 από τις μέρες σου..";
"δεν είμαι μόνον βροχή..
έχω μερικά διάκενα Φωτός.. για σένα.."

και με τραβάς.. να με ταξιδέψεις..
να μου τα δείξεις.. όλα..
όλα όσα αγαπάς..

έχει νυχτώσει..
μου δείχνεις πάνω στον ουρανό..
"Κοίτα -  μου λες.. σαν παιδί.. -  οι Πλειάδες..
κοίτα.. πως λάμπει..η Πούλια..
κοίτα..
μπορείς να δεις φτερούγες..και σπαθιά
να αστράφτουν στο σκοτάδι..
Έλα οι Ταξιάρχες μας καλούν..
πάμε Μυτιλήνη..
 εκεί που άφησες..τα πρώτα σου χρυσά σκουλαρικάκια..
εκεί..στο προσκεφάλι του..
στην μορφή..από χώμα και αίμα..

αντέχεις.;"

Mε πας.. κοντά στο Διαφάνι..στην Κάρπαθο..
ο Άγιος Μηνάς.. το πανηγύρι του..
σκαρώνουμε μαντινάδες..με τσαμπούνες και λύρες..κουδουνάτες..
με λαούτα..και γλεντζέδες..ξακουστούς..

με το κεφάλι να γυρίζει...
ξανά..πάλι.. με τραβάς..
όπα... μια στάση Αθήνα..
"Εδώ Πολυτεχνείο" ..μου λες..
και μου δίνεις..το πιο κόκκινο γαρύφαλλο που έχω δει ποτέ..

στον ουρανό.. μια καταιγίδα Λεοντιδών
ντύνει με φως την πορεία μας..

με ανεβάζεις βόρεια..στην πατρίδα μου..
εκεί..που βροχή σημαίνει..ανάσα..
εκεί..που μυρίζει ..  σπιτικό..
εκεί που τα Εισόδια της Παναγίας..
σου φέρνουν μνήμες..και προσευχές..

"δώσε ένα φιλί..στους ανθρώπους σου..
πες τους θα ξανάρθεις..
κάποια μέρα.."

"Κλείσε τα μάτια ..
 - εξωανθρώπινη η αίσθηση.. -
και τώρα..
κάπου που δεν έχεις πάει ποτέ..
το άφησα για το τέλος.."
Ανοίγω τα μάτια στην Πάτρα..
-Μα..πως.. ;
-Nαι, είναι του Αγίου Ανδρέα..
φτάσαμε 30η ..μέρα..
αύριο φεύγω..

-Ένα αστέρι.. έπεσε..το είδες..;
- Ναι.. το πρόλαβα..- σου απαντώ-
- Έκανες ευχή..;
- Έκανα..και ευχή..
- Θα μου την πεις.. ή δεν κάνει..;
-Θα στην πω.. δε με νοιάζει..
-Κι αν δεν βγει..;
-Είμαι σίγουρη ότι θα βγει..
εσύ δεν μετράς.. είσαι αέρας..
- Λοιπόν..;
- Να ευχήθηκα..τα λόγια του Ελύτη..

"Ό,τι αγαπώ...να γεννιέται αδιάκοπα..
ό,τι αγαπώ..να βρίσκεται..
στην αρχή του πάντα.."

για όσο..

-Τι σκέφτεσαι.;
- Μια σκέψη ανόητη...
αναρωτιέμαι..
αν ο Ελύτης επέλεξε..ο ίδιος..
να βγει απ'τα σπλάχνα της μάνας του..
 στην αγκαλιά σου..
να σε γιορτάζει..
κάθε χρόνο...

-Πρέπει να φύγω.. ραντεβού του χρόνου..;
- Ναι..θα είμαι εδώ..τριγύρω..
-Να σε αφήσω κάπου..φεύγοντας..;
- Σε όποια θάλασσα του Αιγαίου βρεις πρώτη..
..φτάνει να βλέπω θάλασσα..

Καλό μήνα!

να χαμογελάς..

Ιω


Υ.Γ. Αυτόν τον μήνα για να είμαστε εντός εποχής προτιμάμε
Αχλάδια, μήλα, ρόδια, λεμόνια, μανταρίνια, πορτοκάλια